کمک هزینه عائله مندی و اولاد کارمندان زن

آرای صحیح شعب دیوان عدالت اداری

ردیف عنوان خواسته نمونه رأی صحیح
۱ الزام به پرداخت کمک هزینه عائله‌‌مندی و اولاد  کارمند زن فوت شوهر (حکم به ورود)
۲ الزام به پرداخت کمک هزینه عائله‌‌مندی و اولاد  کارمند زن متارکه نمودن فرزند اناث (حکم به ورود)
۳ الزام به پرداخت کمک هزینه عائله‌‌مندی و اولاد  کارمند زن فوت همسر فرزند اناث (حکم به ورود)
۴ الزام به پرداخت کمک هزینه عائله‌‌مندی و اولاد  کارمند زن مطلقه بودن دختر (حکم به ورود)
۵ الزام به پرداخت کمک هزینه عائله‌‌مندی و اولاد  کارمند زن کارمند زن مجرد (حکم به رد)
۶ الزام به پرداخت کمک هزینه عائله‌‌مندی و اولاد  کارمند زن ازدواج دختر (حکم به رد)
۷ الزام به پرداخت کمک هزینه عائله‌‌مندی و اولاد  کارمند زن اشتغال دختر (حکم به رد)
۸ الزام به پرداخت کمک هزینه عائله‌‌مندی و اولاد  کارمند زن اشتغال پسر (حکم به رد)
۹ الزام به پرداخت کمک هزینه عائله‌‌مندی و اولاد  کارمند زن سن بالای ۲۵ سال پسر (حکم به رد)
۱۰ الزام به پرداخت کمک هزینه عائله‌‌مندی و اولاد  کارمند زن فرزند پسر بالای ۲۰ سال غیردانشجو (حکم به رد)

مباحث حقوقی و نکات کاربردی

۱- شرایط بهره مندی اولاد معلول و از کار افتاده کلی از کمک هزینه عائله مندی: پرداخت کمک هزینه اولاد برای اولاد معلول و از کار افتاده کلی که معلولیت آنها به تایید مراجع پزشکی ذیربط رسیده باشد، محدود به سن نیست و مادام که در قید حیات باشند، کمک هزینه به والدین آنها پرداخت می گردد.

۲- شرایط بهره مندی فرزندان اناث از کمک هزینه عائله مندی: مستند به بند ۴ ماده ۶۸، بند ۲ ماده ۱۱۱ قانون مدیریت خدمات کشوری و همچنین رأی وحدت رویه شماره ۷۲۱ مورخ ۱۳۸۶/۰۸/۲۲ هیأت عمومی دیوان عدالت اداری، فرزندان اناث مادام که شغل یا شوهر نداشته باشند فارغ از سن آنها، مشمول این کمک هزینه خواهند شد.

۳- تعلق کمک هزینه عائله مندی به بیش از سه فرزند: به موجب ماده واحده قانون اصلاح قوانین تنظیم جمعیت و خانواده مصوب ۱۳۹۲ محدودیت و سقف مربوط به تعداد فرزند مذکور در بند ۴ ماده ۶۸ قانون مدیریت منسوخ شده و برهمین اساس کمک هزینه اولاد به بیش از سه فرزند نیز تعلق می‌گیرد

۴- بهره مندی کارمندان زن از کمک هزینه عائله مندی: مستند به قسمت دوم بند ۴ ماده ۶۸ قانون مدیریت خدمات کشوری و همچنین رأی شماره ۶۵۵-۶۵۴ مورخ ۱۳۹۶/۰۷/۱۸ همچنین مستنبط از رأی وحدت رویه شماره ۸۲۰ مورخ ۱۳۹۱/۱۱/۰۹ هیأت عمومی دیوان عدالت اداری این کمک هزینه تنها به زنانی تعلق می‌گیرد که: ۱- سابقه ازدواج داشته باشند ۲- بنابه دلایلی نظیر فوت شوهر، طلاق، از کارفتادگی یا معلولیت شوهر، تکفل مخارج فرزندان را بر عهده داشته باشند.

۵- منع ایجاد محدودیت برای بهره مندی کارمندان زن از مزایای کمک هزینه عائله مندی: مستفاد از دادنامه شماره ۱۴۶ هیأت عمومی دیوان عدالت اداری مورخ ۱۳۹۱/۰۳/۲۲ هیأت عمومی دیوان عدالت اداری، تعیین شرایطی غیر از شرایط مقرر در قانون مدیریت برای برخورداری کارمندان زن از مزایای کمک هزینه عائله مندی، از قبیل الزام به احراز تکفل فرزند، توسط مادر با حکم دادگاه، مغایر حکم مقنن به شرح مذکور است.

۶- تعلق حق اولاد به کودکان بی سرپرست: به موجب ماده ۲۱ قانون حمایت از کودکان و نوجوانان بی سرپرست و بی سرپرست مصوب ۱۳۹۲، حق اولاد به شخصی که سرپرستی افراد تحت حمایت قانون حمایت از کودکان بی سرپرست را بر عهده می‌گیرند نیز پرداخت می‌شود.

۷- لازم الاجرا بودن قانون نظام هماهنگ پرداخت: مطابق تبصره ۱ ماده ۱۱۷ قانون مدیریت خدمات کشوری، قانون نظام هماهنگ پرداخت کارکنان دولت برای نظام حقوق و مزایای قضات لازم الاجراست، بنابراین بند (۲) مصوبه مورخ ۱۳۷۰/۱۲/۱۱ هیات وزیران که مستمری بگیران سازمان تامین اجتماعی را همانند «مشمولان قانون نظام هماهنگ پرداخت کارکنان دولت» مستحق دریافت کمک هزینه عائله مندی و اولاد می­داند، کماکان لازم الاجرا به نظر می­رسد.

مستندات مربوط:

قوانین

ردیف تاریخ عنوان
۱ ۱۳۸۶/۰۷/۰۸ بند ۴ ماده ۶۸ قانون مديريت خدمات كشوري مصوب ۱۳۸۶/۰۷/۰۸ كميسيون مجلس
۲ ۱۳۸۶/۰۷/۰۸ بند ۲ ماده ۱۱۱ قانون مديريت خدمات كشوري مصوب ۱۳۸۶/۰۷/۰۸ كميسيون مجلس
۳ ۱۳۸۶/۰۷/۰۸ ماده ۱۱۷ قانون مديريت خدمات كشوري مصوب ۱۳۸۶/۰۷/۰۸ كميسيون مشترك مجلس شورای اسلامی
۴ ۱۳۸۸/۰۲/۲۲ ماده واحده قانون اصلاح قانون تنظیم و جمعیت خانواده مصوب ۱۳۸۸/۰۲/۲۲ مجلس شورای اسلامی
۵ ۱۳۹۲/۰۶/۳۱ ماده ۲۱ قانون حمایت از کودکان و نوجوانان بی سرپرست و بدسرپرست مصوب ۱۳۹۲/۰۶/۳۱


آراء هیئت عمومی

ردیف تاریخ عنوان
۱ ۱۳۸۶/۰۸/۲۲  رای وحدت رویه شماره ۷۲۱ مورخ ۲۲/۰۸/۱۳۸۶ هیات عمومی دیوان عدالت اداری
۲ ۱۳۹۱/۰۳/۲۲  رای شماره ۱۴۶ مورخ ۱۳۹۱/۰۳/۲۲ هیات عمومی دیوان عدالت اداری
۳ ۱۳۹۱/۱۱/۰۹  رای شماره ۸۲۰ مورخ ۱۳۹۱/۱۱/۰۹ هیات عمومی دیوان عدالت اداری
۴ ۱۳۹۶/۰۷/۱۸  رای شماره ۶۵۴ و ۶۵۵ مورخ ۱۳۹۶/۰۷/۱۸ هیات عمومی دیوان عدالت اداری